Een terugblik op ons eerste  A nest

 

Kaya heeft haar nestje gehad in 2011. Voor ons was het ook de eerste keer dat we zoiets meemaakten.

Onze kleindochter was onze grote hulp hierbij. De bevalling verliep voorspoedig en binnen 2,5 uur waren 5 pups geboren.

Tot onze grote verrassing kwam de dikste pup 24 uur later er nog achteraan! Kaya was een goede moeder.

Erg beschermend. De pups groeiden goed en hadden meer ruimte nodig. Van lieverlee werd hun territorium uitgebreid, zodat ze ook in de tuin een afgeschermd gedeelte kregen.

Ze sjouwden het liefste vrij rond. Je ziet al snel welke pups veel ontdekkingsdrang hebben.

Zo hebben we af en toe vreselijk gelachen toen er bijv.1 de spiegel ontdekte.

Moeders ruimde de poepjes en piesjes op. Als ze geslapen hadden, zetten we ze op een dienblad waar en graszode op lag, zodat ze daar konden ontlasten.

Ze hadden snel door dat dit de plek was voor hun behoeftes.

Het hielp zeker om ze snel zindelijk te krijgen. Na de entingen gingen we gaan buiten  wandelen.

Het hele spul los lopend. Kaya haalde ze terug als ze te ver gingen. Een paar waren erg wagenziek, die namen we regelmatig met de auto mee in de auto om te oefenen.

De laatste week oefenden we met de bench. Eerst met de deuren open en iets lekkers, de laatste dagen sliepen ze allemaal in hun eigen bench.

De overgang om alleen naar een nieuw gezin te gaan was op deze manier veel minder heftig. 

Kruisende wegen. 

 

 Corsica is ons favoriete vakantieland.  We komen er al jaren en onze Hollander langhaar gaat altijd mee op vakantie. Nu ook als hulphond voor Chris. Dus op de boot kon Kaya gewoon bij ons blijven.

Dit jaar hebben we flink gewandeld, Chris gaat soms mee met de scootmobiel.  Kaya vindt het  heerlijk  om in de bergen te lopen.

We beklimmen de col de Bavellana.  Een klim van ruim 2 uur.  We hebben afgesproken dat we om 12.30 uur bij de auto zullen zijn.  Chris zal daar op ons wachten.

col de Bavella

Nieuwe indrukken is haar ding.  Ze past goed op mij.  Bij elk wegrollende steen of zucht komt ze bezorgd naar me toe of alles goed is.

We zijn een poosje op de terugweg als Kaya er ineens vandoor gaat. Ik ben erg verbaasd omdat ze dit nooit doet,  op onbekend terrein blijft ze altijd dichtbij.  Daarom roep ik ook niet. Ze komt na 5 minuten terug, buiten adem en aarzelt, ze loopt nog een keer omhoog.

Chris: Ik zou naar het dorp rijden en daar een broodje halen, maar er was niet zoveel te doen. Ik rij het dorp verder door en kom een weggetje naar rechts tegen. Dat verandert  uiteindelijk  in een bergweg en ik rij dus ook in de richting waar Ellen en Kaya aan het wandelen zijn. Opeens kom ik daar een stel houthakkers tegen en zijn natuurlijk verbaast, wie rijdt hier nu met een scootmobiel Ik natuurlijk. Ik vraag hoever het nog is naar de top, ongeveer 2,5 km, kan ik daar met de scootmobiel komen?  Ja dat gaat volgens hen lukken. Ja hoor, een prachtig uitzicht.  Ik kijk uit op het dal waar Ellen en Kaya aan het wandelen zijn. Ik rij rustig terug en opeens slaat mijn stuur om en ik val om. Wat blijkt?  Een lekke voorband en ik kan dus niet verder. Wat nu ?  Ik dacht, ik heb geluk want ik schatte dat de houthakkers op 1 km afstand van mij waren. Dus lopen want de bewoonde wereld was wel op ruim 5 km verder. Ik liep kleine stukjes en rustte elke keer uit. Ik kwam op de plek van de houthakkers. Die waren vertrokken. Ik zag het aan de banden sporen. Wat nu? Ik zal Ellen maar gaan bellen en  wilde mijn telefoon pakken, maar die zat niet meer in mijn overhemd. Deze is er vermoedelijk uit gevallen,  toen ik omviel met de scootmobiel. Terug lopen was geen optie dus rustig maar verder. Ik kwam na een half uur 2 vissers tegen met een four Wheels drive. Ja, ik kon met handen en voeten duidelijk maken  dat ik pech had en of ze mij terug wilden brengen naar de camping.  Ja, we komen over 20 minuten terug, want ze wilden eerst een vis stek zoeken.  Ik dacht,  die komen niet meer, maar inderdaad kwamen ze terug na 30 minuten.

Ellen:Ik probeer Chris te bellen dat we op de terugweg zijn.  Hij neemt niet op.  Ik probeer het nog een keer, geen contact. Ook onbegrijpelijk want Chris heeft altijd zijn mobiel bij zich.

We lopen naar de auto. Geen Chris.  Ook neemt hij geen telefoon op.  Ik word ongerust. Na een half uur komt er een jeepje aan met 2 Fransen en onze Chris.

Chris heeft de col de Bavella ook geklommen met de scootmobiel. Hij is toevallig aan de andere kant van de berg een weggetje tegengekomen dat ook naar de top ging.  Toen heeft hij een lekke band gekregen.  En dat in de middle of nowhere.    Iedereen blij en opgelucht.

Toen gingen we de scootmobiel ophalen: kilometers rijden met de auto over het bergweggetje. Met onze Iveco bus 2.60 m hoog en 7,5 meter lang.  Dat lukte wel, maar voorzichtig gereden.

Het is prachtige natuur. Onderweg stoppen we nog voor een paar foto’s.  Daar herken ik de blauwe pijlen van de route die ik heb gelopen en waar Kaya er even vandoor ging.  Onze wegen hebben zich gekruist en Kaya heeft haar baas blijkbaar geroken toen deze een etage boven ons gereden had.

Dit zijn kwaliteiten van Kaya en gedrag wat me opvalt waar ze duidelijk iets heeft geroken van een afstand.  Bijzonder dat Kaya haar baasje heeft geroken we denken dat er niet meer dan 5 minuten er tussen heeft gelegen dat onze wegen daar kruisten.

Op onze laatste vakantie dag is de nestendag en zien we bijna alle pups. Wat een leuk weerzien.  We gaan weer verder met de hulphondentraining.  Kaya’s  taak is om spullen van de grond op te rapen en op schoot te brengen. Ook kan ze boodschappen uit de schappen van de winkel pakken. Als ik van mijn werk kom is ze dolenthousiast.  Ik zit nog maar net of ik krijg alle gevallen voorwerpen op schoot, deksel, pen en mijn hardloopschoenen. (Die laatste waren ook eigenbelang, maar dat mag ook wel).

Chris: helaas is Kaya 5 dagen na de nestendag  op 28 september 2012 aangereden door een auto voor ons huis.  Ze flitste de weg over toen ze een hondenvriendin zag, die ze een maand niet had gezien.  Ellen raakte behoorlijk gewond aan haar hand want in haar doodsnood greep Kaya haar enkele keren in haar hand.  We zullen haar vreselijk missen. Het is stil in huis. Ze was erg goed op weg om een zeer goede hulphond voor mij te zijn.  Hierbij hebben wij veel hulp gehad van onze trainer Flip Tienkamp,  die ook ons leerde veel geduld te hebben om haar soms moeilijke dingen te leren. Ze pakte voor mij al de koffie uit het rek bij de supermarkt en liep gewoon bij de afdeling vleeswaren gewoon voorbij, want ze wist dat ze in dienst was. Het was een echte Hollander en hebben ook veel van haar geleerd. Het heeft wel even geduurd tot dat we dit uit eindelijk helemaal af hebben kunnen schrijven om alles een plek te kunnen geven, maar dat is nu gelukt. Wij hopen  dit najaar weer een pup te krijgen.